Τα παρακάτω κείμενα αποτελούν απαντήσεις σε αντίστοιχες ερωτήσεις στα πλαίσια ωριαίων γραπτών δοκιμασιών στο μάθημα της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, άρα συντάχθηκαν «υπό συνθήκες πίεσης». Ωστόσο, συνιστούν όμορφα δείγματα δημιουργικής γραφής και δείχνουν τη βαθιά ενσυναίσθηση που μπορεί να έχουν οι μαθητές μας.
Α) Κείμενο: Αντώνη Σαμαράκη «Ζητείται ελπίς»
Εκφώνηση: Μετά το τέλος του διηγήματος, ο ήρωάς μας πηγαίνει κατευθείαν στην εφημερίδα για να δώσει την αγγελία του. Να γράψετε έναν διάλογο ανάμεσα σ? αυτόν και την υπάλληλο της εφημερίδας που παραλαμβάνει τις μικρές αγγελίες.
- Δεν υπάρχει πλέον ελπίδα σ? αυτόν τον κόσμο, είμαστε όλοι χαμένοι!
- Συγγνώμη κύριε, είστε καλά; Μπορώ να σας βοηθήσω;
- ?Ζητείται τζιπ εν καλή καταστάσει γράφει εδώ ενώ άλλοι δεν έχουν να φάνε, άλλοι πολεμάνε και άλλοι πεθαίνουν. Μετά από έναν τόσο συνταρακτικό πόλεμο θα έπρεπε να είμαστε ενωμένοι όλοι, να υπάρχει αλληλοβοήθεια, αλληλεγγύη και αγάπη. Και τώρα; Τώρα η δεσποινίς Ο.Ν. εμφανίζεται με κομψότατο φόρεμα ελεγκάντικο σικ. Χα! Μες την ειρωνεία όλοι τους!
- Συγγνώμη κύριε, για όλα αυτά που λέτε, αλήθεια είναι λυπηρό το πώς έχει γίνει ο κόσμος? αλλά πώς μπορώ να σας βοηθήσω; Θέλετε να δημοσιεύσετε κάποιο νέο; Κάποια αγγελία;
- Ναι!! Θέλω να γράψεις στις αγγελίες ότι ζητείται ελπίς!! Ζητείται ελπίς από κάποιον άνθρωπο που έχει, γιατί εμένα μου τελείωσε?
- Συγγνώμη γι? αυτό αλλά στις αγγελίες μπαίνουν πράγματα όπως τζιπ, χαλιά, γραφομηχανές?
- Ζητείται ελπίς γράψε. ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΛΠΙΣ!
Δ.Τ. (Μαθήτρια Γ5)
Β) Κείμενο: Στρατή Μυριβήλη «Τα ζα»
Εκφώνηση: Ο ημιονηγός που αναφέρεται στην τελευταία παράγραφο του κειμένου μας, μετά το τέλος της εχθρικής επίθεσης, γράφει ένα γράμμα σε ένα φίλο του, όπου του αφηγείται το συμβάν της μαζικής εξόντωσης των ζώων εστιάζοντας στο προσωπικό του βίωμα.
Πολυαγαπημένε μου φίλε Αντρέα,
Σήμερα μας επιτέθηκαν πάλι, αυτή τη φορά μας βομβάρδισαν τα γαϊδούρια. Όπως καταλαβαίνεις επιβίωσα από την επίθεση, ευτυχώς. Αλλά τα καημένα τα ζωντανά?
Όλα τα σκότωσαν, όλα!. Έβλεπα τα γαϊδουράκια να ξεκουράζονται μετά από τόση κούραση, και έτσι ξένοιαστα που ήτανε δεν κατάλαβαν τις βόμβες. Ένα εκεί ξεκοιλιασμένο, το άλλο εκεί χωρίς πίσω πόδια. Κανένα δεν επιβίωσε.
Και μέχρι να καταλάβω τι έχει γίνει, έχω ήδη αρχίσει να τρέχω με τα χαλινάρια του γαϊδάρου μου στο χέρι. Σταμάτησα μόνο όταν ήξερα ότι ήμουν ασφαλής. Μόνο που συνειδητοποιώ πως ο γάιδαρός μου είναι πολύ ελαφρύτερος. Γυρνάω και τι να δω;! Το είχαν φάει και το δικό μου το γαϊδουράκι! Και είχε ακόμη το γρασιδάκι που έτρωγε, το καημενούλικο. Δεν ξέρω πώς να στο περιγράψω Αντρέα μου.
Αυτά για τώρα. Θα σου γράψω ξανά όταν είμαι καλύτερα.
Ο φίλος σου Χρήστος
Χ.Π. (μαθητής του Γ7)
(Αναρτήθηκε από: Α. Καρπόνη, ΠΕ02)